Αριστοτέλης ο... πολυτραυματίας.

Τι θέλει να πεί ο Γλύπτης;

Άγαλμα Καραμανλή: Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Στην πλατεία Αριστοτέλους θα τοποθετηθεί μετά το Πάσχα ο ανδριάντας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ύψους (μαζί με τη βάση) 4,6 μέτρων (!).Το άγαλμα, που κόστισε 250.000 ευρώ, θα στηθεί στην Πλατεία Αριστοτέλους, στον χώρο μεταξύ του “Ηλέκτρα Παλλάς” και του “Ολύμπιον”, πάνω από τη Μητροπόλεως.
(Η είδηση από Εφημερίδα Μακεδονία 2.3.2010)
.......................................................................................................
H πλατεία Αριστοτέλους συμβολίζει τον αναγεννημένο αστικό χαρακτήρα της πόλης μετά την ένταξή της στο ελληνικό κράτος και την καταστροφή της από πυρκαγιά. Συγχρόνως, και αυτό αποτελεί στοιχείο υπερηφάνειας για τη Θεσσαλονίκη, είναι ένας από τους ελάχιστους χώρους στην Ελλάδα –αν όχι ο μοναδικός– που σχεδιάστηκε ολοκληρωμένα ως πλατεία με σαφείς αρχιτεκτονικές επιλογές και ρητά διατυπωμένες προθέσεις και συμβολισμούς από πλευράς των εμπνευστών της. Με τη ζωντάνια της λειτουργίας της, τις μελετημένες χαράξεις και την αρχιτεκτονική της ποιότητα, η πλατεία Αριστοτέλους έχει εξελιχθεί σε μνημείο του νεοελληνικού πολιτισμού (από τα ελάχιστα που διαθέτουμε). Σηματοδοτεί μια μοναδική στιγμή της νεοελληνικής εμπειρίας όταν μια ομάδα διανοουμένων πολιτικών (Βενιζέλος, Παπαναστασίου) συνέλαβαν τα σημεία των καιρών και, παρά τη δύσκολη συγκυρία, δημιούργησαν έναν σημαντικό δημόσιο χώρο.
 Πάντως, η πόλη που ορθώθηκε στα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις αρχές του σχεδιασμού της πλατείας Αριστοτέλους. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνέδεσε το όνομά του, καλώς ή κακώς (γνωστή άλλωστε είναι η προτροπή του «Χτίστε, χτίστε, χτίστε!») με μια εντελώς διαφορετική μορφή κατασκευής της πόλης: την «πολυκατοικιοποίηση», την «μπετονοποίηση» και την αντιπαροχή.

Της Αλέκας Καραδήμου – Γερόλυμπου, καθηγήτριας της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Α.Π.Θ. Διδάσκει σχεδιασμό και ιστορία της πολεοδομίας. (Απόσπασμα από εφημερίδα Καθημερινή 29.5.2009)

Τα Αγάλματα...

   Η Κακογουστιά και η Προγονοπληξία στο μεγαλείο της.
Κάναμε  πρόταση στον Δήμο να αντικαταστήσει  αυτού του είδους τα αγάλματα που δεν έχουν Ιστορική σχέση με τον χώρο που εκτίθενται, (δηλαδή σχεδόν όλα) με έργα τέχνης και να δημιουργηθεί ένα πάρκο μνήμης όπου να πάνε τα αποσυρθέντα .Ετσι και η πόλη θα ομορφείνει και θα είναι ο πολιτισμός ένα στοιχείο της, αλλά και ένα πάρκο μνήμης θα είναι σίγουρα επισκέψιμο από πολύ κόσμο ενώ τώρα μόνο άν βρεθούν στον δρόμο σου μπορεί να τα ρίξεις μια αδιάφορη ματιά. Δεν κατάλαβαν την πρότασή μας (σας ορκιζόμαστε), πόσο μάλλον θα την υλοποιήσουν...

Η Χάρη και η Tέχνη...

και πως το αντιμετωπίζουν (και το διασκεδάζουν) στις ξένες πόλεις.

και τα Έργα Τέχνης

   που τόσο λείπουν από την πόλη (και μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού...) Ας είναι καλά τα Μουσεία, στις αυλές των οποίων βρίσκονται τα παραπάνω έργα, γιατί άν περιμέναμε από τον Δήμο...